Zespół cieśni nadgarstka

Zespół cieśni nadgarstka nazywany był kiedyś chorobą sekretarek, dziennikarzy czy informatyków. Jest w tym dużo prawdy, ponieważ cieśń nadgarstka narażona jest na kontuzje u osób, które wiele godzin spędzają na pisaniu, pracy w ogrodzie, prowadzeniu samochodu oraz zawodowej grze w koszykówkę.

Zespół cieśni nadgarstka to dolegliwość częściej dotykająca kobiety niż mężczyzn. Nie do końca wiadomo, dlaczego tak jest. Cieśń nadgarstka jest wyjątkowo wrażliwa na nadwyrężenia, a jej ból jest rezultatem obrzęku i stanu zapalnego. Choroba zaczyna się od długotrwałego ucisku na nerw pośrodkowy, który przestaje funkcjonować prawidłowo w wyniku zaburzenia jego odżywiania. Wraz z pogłębieniem się zapalenia, dochodzi do wtórnego obrzęku i nasilenia się uciążliwych dolegliwości. Ignorowanie typowych syndromów może zakończyć się wizytą u chirurga.

Zespół cieśni nadgarstka objawy

Zespół cieśni nadgarstka rozpoczyna się od uciążliwych dolegliwości bólowych w nocy. Dotknięty tym schorzeniem odczuwa mrowienie dłoni rozciągające się od nadgarstka w kierunku kciuka. W ciągu dnia mrowienie wyczuwalne jest w okolicy palca wskazującego, środkowego, a w niektórych przypadkach palca serdecznego. Cieśń nadgarstka daje objawy bardzo specyficzne, dlatego ciężko je przeoczyć. W zaawansowanej fazie choroby, poza bólem, występują też m.in.: częste upuszczanie przedmiotów z rąk, niemożność zaciskania pięści oraz osłabienie ruchu chwytania.

Czytaj więcej: Zespół cieśni nadgarstka – objawy oraz sposoby leczenia.

Diagnoza i leczenie zespołu cieśni nadgarstka

Lekarz na ogół nie ma problemów z prawidłową diagnozą zespołu cieśni nadgarstka po objawach i wynikach specjalistycznych testów. Przy zespole cieśni nadgarstka obserwuje się dodatnie objawy Tinela i Phalena. W pierwszych przypadku delikatne stukanie w nerw pośrodkowy powoduje parestezje, czyli drętwienie. W drugim z kolei zespół cieśni daje silne mrowienie występujące po zgięciu stawu promieniowo-nadgarstkowego. Aby uwiarygodnić wynik, specjaliści decydują się również na wykonanie badania ultrasonograficznego (USG) oraz elektromiografii (EMC), która ocenia, czy mięśnie ręki i przedramienia prawidłowo przewodzą impulsy. Często dokonuje się również elektroneurografii (ENG), która z kolei ma zadanie sprawdzenie przewodzenia nerwów w zmienionej chorobowo tkance.

Jeśli chory zgłosi się do lekarza w początkowej fazie dolegliwości, ma duże szanse na ominięcie operacji. Zwykle przepisuje się mu niesteroidowe leki przeciwzapalne i zmniejszające obrzęk. Zaleca się suplementację witaminą B12 i podawanie kortykosteroidów w formie zastrzyków. W cięższych przypadkach zespół cieśni nadgarstka wymaga operacji.

Zabieg może odbywać się metodą klasyczną lub nowocześniejszą endoskopową. Operacja cieśni nadgarstka metodą klasyczną polega na nacięciu skóry i lokalizacji obrzęku w okolicy nerwu pośrodkowego. Lekarz usuwa obrzęk poprzez wycięcie tkanek miękkich. Całość trwa około 2 godzin, po czym nadgarstek usztywniany jest szyną gipsową. Metoda endoskopowa jest nieco mniej inwazyjna i wykorzystuje endoskop oraz kamerę. Chirurg dokonuje nacięcia skóry w okolicy przedramienia. Przez powstały otwór wprowadza sprzęt, który dociera do miejsca obrzęku i dochodzi do przecięcia więzadła poprzecznego. Ta procedura likwiduje nacisk na nerw i ustanie dolegliwości związanych z bólem. Zabieg trwa około 40 minut. Obie metody operowania zapalenia cieśni nadgarstka stosowane są w znieczuleniu miejscowym. Zabiegi można wykonywać w prywatnych klinikach (koszt około 2500–4500 złotych) lub po skierowaniu przez lekarza podstawowej opieki zdrowotnej (POZ) na Narodowy Fundusz Zdrowia (NFZ).

Czytaj więcej: Zespół cieśni nadgarstka i operacja – wszystko, co należy wiedzieć przed zabiegiem

Rehabilitacja w zespole cieśni nadgarstka

Po operacji zespół cieśni nadgarstka wymaga długiej rehabilitacji oraz masaży. Pomimo że rany goją się na ogół szybko, to średni czas powrotu do sprawności wynosi od 4 do 6 tygodni. Fizjoterapeuta, znając szczegółową anatomię i fizjologię, przy cieśni nadgarstka zaleca ćwiczenia, które usprawniają chorą kończynę i zapobiegają powstawaniu powikłań. Do standardowych ćwiczeń na zespół cieśni nadgarstka zalicza się kinezyterapię, czyli terapię ruchem. Uzupełnieniem często są elektroterapia i terapia zimnem.

W przypadku zespołu cieśni nadgarstka ćwiczenia mogą być wykonywane w domowym zaciszu. Należy jednak pamiętać, aby przed doborem zestawu ćwiczeń skonsultować to z fizjoterapeutą lub całkowicie zdać się na jego pomoc w wyborze. Popularne są małe domowe piłeczki, które chory ściska z różną intensywnością kilka razy dziennie. Ważne, aby wszystkie ćwiczenia wykonywać systematycznie, unikając przeciążenia.

Czytaj więcej: Zespół cieśni nadgarstka – jakie ćwiczenia są skuteczne? Rehabilitacja nadgarstka

Bibliografia

  1. Życie bez bólu. Egoscue Pete, Gittines Roger, 2013.

Polecane

kobieta, którą boli dłoń

Czym jest zespół Raynauda?

Kobieta obejmująca się wokół głowy

„Drętwienie kończyn może mieć wiele przyczyn”. Kiedy warto udać się do neurologa?

para siedzi na łóżko, ona w ciąży, on obejmuje ją od tyłu

5 najlepszych pozycji seksualnych dla kobiet w ciąży

Lekarka trzyma dłoń pacjentki z zespołem cieśni nadgarstka

Zespół cieśni nadgarstka i operacja – wszystko, co należy wiedzieć przed zabiegiem

Kobieta wykonuje ćwiczenia na zespół cieśni nadgarstka

Zespół cieśni nadgarstka – jakie ćwiczenia są skuteczne? Rehabilitacja nadgarstka

Kobieta ściska nadgarstek, w którym ma zespół cieśni nadgarstka

Zespół cieśni nadgarstka – objawy oraz sposoby leczenia.

„Nadgarstek selfie” – co to jest i jak się przed nim uchronić?

Urlop poza zasięgiem

Chorzy od pracy

5 negatywnych syndromów chorób, które mogą pojawić się podczas pracy