Zespół cieśni nadgarstka

Zespół cieśni nadgarstka nazywany był kiedyś chorobą sekretarek, dziennikarzy czy informatyków. Jest w tym dużo prawdy, ponieważ cieśń nadgarstka narażona jest na kontuzje u osób, które wiele godzin spędzają na pisaniu, pracy w ogrodzie, prowadzeniu samochodu oraz zawodowej grze w koszykówkę.

Zespół cieśni nadgarstka to dolegliwość częściej dotykająca kobiety niż mężczyzn. Nie do końca wiadomo, dlaczego tak jest. Cieśń nadgarstka jest wyjątkowo wrażliwa na nadwyrężenia, a jej ból jest rezultatem obrzęku i stanu zapalnego. Choroba zaczyna się od długotrwałego ucisku na nerw pośrodkowy, który przestaje funkcjonować prawidłowo w wyniku zaburzenia jego odżywiania. Wraz z pogłębieniem się zapalenia, dochodzi do wtórnego obrzęku i nasilenia się uciążliwych dolegliwości. Ignorowanie typowych syndromów może zakończyć się wizytą u chirurga.

Zespół cieśni nadgarstka objawy

Zespół cieśni nadgarstka rozpoczyna się od uciążliwych dolegliwości bólowych w nocy. Dotknięty tym schorzeniem odczuwa mrowienie dłoni rozciągające się od nadgarstka w kierunku kciuka. W ciągu dnia mrowienie wyczuwalne jest w okolicy palca wskazującego, środkowego, a w niektórych przypadkach palca serdecznego. Cieśń nadgarstka daje objawy bardzo specyficzne, dlatego ciężko je przeoczyć. W zaawansowanej fazie choroby, poza bólem, występują też m.in.: częste upuszczanie przedmiotów z rąk, niemożność zaciskania pięści oraz osłabienie ruchu chwytania.

Czytaj więcej: Zespół cieśni nadgarstka – objawy oraz sposoby leczenia.

Diagnoza i leczenie zespołu cieśni nadgarstka

Lekarz na ogół nie ma problemów z prawidłową diagnozą zespołu cieśni nadgarstka po objawach i wynikach specjalistycznych testów. Przy zespole cieśni nadgarstka obserwuje się dodatnie objawy Tinela i Phalena. W pierwszych przypadku delikatne stukanie w nerw pośrodkowy powoduje parestezje, czyli drętwienie. W drugim z kolei zespół cieśni daje silne mrowienie występujące po zgięciu stawu promieniowo-nadgarstkowego. Aby uwiarygodnić wynik, specjaliści decydują się również na wykonanie badania ultrasonograficznego (USG) oraz elektromiografii (EMC), która ocenia, czy mięśnie ręki i przedramienia prawidłowo przewodzą impulsy. Często dokonuje się również elektroneurografii (ENG), która z kolei ma zadanie sprawdzenie przewodzenia nerwów w zmienionej chorobowo tkance.

Jeśli chory zgłosi się do lekarza w początkowej fazie dolegliwości, ma duże szanse na ominięcie operacji. Zwykle przepisuje się mu niesteroidowe leki przeciwzapalne i zmniejszające obrzęk. Zaleca się suplementację witaminą B12 i podawanie kortykosteroidów w formie zastrzyków. W cięższych przypadkach zespół cieśni nadgarstka wymaga operacji.

Zabieg może odbywać się metodą klasyczną lub nowocześniejszą endoskopową. Operacja cieśni nadgarstka metodą klasyczną polega na nacięciu skóry i lokalizacji obrzęku w okolicy nerwu pośrodkowego. Lekarz usuwa obrzęk poprzez wycięcie tkanek miękkich. Całość trwa około 2 godzin, po czym nadgarstek usztywniany jest szyną gipsową. Metoda endoskopowa jest nieco mniej inwazyjna i wykorzystuje endoskop oraz kamerę. Chirurg dokonuje nacięcia skóry w okolicy przedramienia. Przez powstały otwór wprowadza sprzęt, który dociera do miejsca obrzęku i dochodzi do przecięcia więzadła poprzecznego. Ta procedura likwiduje nacisk na nerw i ustanie dolegliwości związanych z bólem. Zabieg trwa około 40 minut. Obie metody operowania zapalenia cieśni nadgarstka stosowane są w znieczuleniu miejscowym. Zabiegi można wykonywać w prywatnych klinikach (koszt około 2500–4500 złotych) lub po skierowaniu przez lekarza podstawowej opieki zdrowotnej (POZ) na Narodowy Fundusz Zdrowia (NFZ).

Czytaj więcej: Zespół cieśni nadgarstka i operacja – wszystko, co należy wiedzieć przed zabiegiem

Rehabilitacja w zespole cieśni nadgarstka

Po operacji zespół cieśni nadgarstka wymaga długiej rehabilitacji oraz masaży. Pomimo że rany goją się na ogół szybko, to średni czas powrotu do sprawności wynosi od 4 do 6 tygodni. Fizjoterapeuta, znając szczegółową anatomię i fizjologię, przy cieśni nadgarstka zaleca ćwiczenia, które usprawniają chorą kończynę i zapobiegają powstawaniu powikłań. Do standardowych ćwiczeń na zespół cieśni nadgarstka zalicza się kinezyterapię, czyli terapię ruchem. Uzupełnieniem często są elektroterapia i terapia zimnem.

W przypadku zespołu cieśni nadgarstka ćwiczenia mogą być wykonywane w domowym zaciszu. Należy jednak pamiętać, aby przed doborem zestawu ćwiczeń skonsultować to z fizjoterapeutą lub całkowicie zdać się na jego pomoc w wyborze. Popularne są małe domowe piłeczki, które chory ściska z różną intensywnością kilka razy dziennie. Ważne, aby wszystkie ćwiczenia wykonywać systematycznie, unikając przeciążenia.

Czytaj więcej: Zespół cieśni nadgarstka – jakie ćwiczenia są skuteczne? Rehabilitacja nadgarstka

Bibliografia

  1. Życie bez bólu. Egoscue Pete, Gittines Roger, 2013.

Najnowsze