Przejdź do treści

Sam w domu

Zdjęcie: shutterstock
Podoba Ci
się ten artykuł?
Udostępnij bliskim
Najnowsze
mężczyzna stoi tyłem, kobieta przodem bez uśmiechu
„To drażni moją dziewczynę, ale nie potrafię się opanować”. Skąd bierze się potrzeba strzelania karkiem i palcami?
Produkty bogate w białko i żelazo to nie tylko mięso. Oto kilka świetnych zamienników. Nie tylko dla wegetarian
Smutna kobieta wygląda przez okno
„W obecnej porze roku liczba zgonów, zawałów jest znacznie wyższa niż w innych miesiącach”. Dlaczego?
kobieta smutna siedzi na kanapie
Nie byłaś w toalecie od kilku dni? To nie jest normalne. Dowiedz się, czym to może grozić
Obawiasz się szczepionek ze względu na zawartość glinu? Jaka jest bezpieczna dawka? Pediatra Łukasz Durajski wyjaśnia

Ferie! Szczęściarze całymi rodzinami wyjeżdżają na narty, ale nie wszyscy dorośli mogą pozwolić sobie na urlop. Przymusowe wolne w szkole to często czas, który dzieci spędzają w domu, same. Zostawić? Nie zostawić? Kiedy jest pora na ten pierwszy raz bez rodzicielskiego nadzoru?

Taki mały i bez opieki? Jedni nie mają problemu z zostawieniem śpiącego malucha i skoczeniem do sklepu po bułki, inni nie wyobrażają sobie spuścić z oka wychuchanego potomka aż do osiemnastki. Tak źle, i tak niedobrze. Stopniowe odpuszczanie kontroli i poszerzanie samodzielności to niezbędny element wychowania. Ważne jest, kiedy i jak tę samodzielność poszerzać.

Żeby móc zostać samemu w domu, maluch musi być w wystarczającym stopniu niezależny od dorosłych. Umieć wykonać podstawowe czynności, sprawnie się poruszać, dosięgnąć do wyłącznika światła. To oczywiste. Dobrze, gdy jest na tyle odpowiedzialny, aby przewidzieć konsekwencje swoich zachowań, krótko mówiąc – wiedzieć, które zachowania są bezpieczne, a które nie, i faktycznie się do tego stosować. O ile przedszkolaki bywają jeszcze nieobliczalne, dzieci w wieku szkolnym (nawet te młodsze, jeśli są wystarczająco dojrzałe) powinny zadaniu podołać. Ale jak to tak, kilkulatek sam w domu? Wyobraźnia podpowiada milion dramatycznych scenariuszy: podpali dom, zaleje sąsiada, połamie sobie nogi, skacząc ze schodów. Potencjalnych zagrożeń w każdym domu jest mnóstwo, ale nie sposób wyeliminować wszystkich. Zapanujmy więc nad tym, na co możemy mieć wpływ. Kluczowe dla powodzenia misji „sam w domu” są właściwy moment i odpowiednie przygotowanie. Na rozstanie, nawet krótkie, gotowe muszą być obie strony. 

Nie rzucajcie malucha od razu na głęboką wodę. Warto zacząć od krótkich wypadów do sklepu czy do sąsiadów. Znikacie na kwadrans czy dwa, jesteście blisko i w każdej chwili możecie zainterweniować. Czas nieobecności wydłużajcie stopniowo, trening czyni mistrza. Co powinno wiedzieć dziecko, które zostaje samo w domu? Przede wszystkim, że jest samo – niedopuszczalne jest znikanie w czasie jego snu. Gdy obudzi się w pustym mieszkaniu, może wpaść w panikę.

Przed wyjściem trzeba upewnić się, że:

– dziecko wie, dokąd wyszli opiekunowie i kiedy wrócą

– wie, do kogo i w jaki sposób zwrócić się o pomoc w razie potrzeby (np. sąsiedzi z przeciwka, do których można zapukać) i zna numery do służb ratowniczych

– potrafi skontaktować się z rodzicami (dziecko nie musi nawet umieć wybijać pełnego numeru, telefon można zaprogramować na wybieranie głosowe lub za pomocą jednego klawisza, do którego będzie przypisany numer mamy lub taty)

– wie, czego robić mu nie wolno (od informowania, że jest samo i otwierania drzwi komukolwiek, przez nadmierne objadanie się, do zakazanych zabaw).

Lista pełna zakazów nie brzmi zachęcająco. Dla równowagi omówcie też, co można w czasie nieobecności rodziców robić (oglądać film, rysować, czytać książkę…). To pomoże wykluczyć realizację szalonych pomysłów, jakie mogą wpaść do głowy w chwili wyjątkowej nudy. 

A co na brak nadzoru mówi prawo? Zgodnie z przepisami, dziecko do lat 7 nie może pozostawać bez opieki w okolicznościach stwarzających potencjalne zagrożenie. Czyli: przedszkolak nie, ale uczeń już jak najbardziej tak. Warto jednak pamiętać, że dzieci są różne i tak, jak zdarzają się wyjątkowo odpowiedzialni i rozsądni pierwszo- czy drugoklasiści, tak nie można z góry założyć, że każdy dziesięciolatek na wszystkie wyzwania, jakie niesie nawet godzina spędzona zupełnie samemu w domu (zwłaszcza te nietypowe, jak choćby awaria prądu), jest już gotowy. Decyzja „kiedy?” w ogromnej mierze zależy od nas samych i od charakteru latorośli. Bo kto zna dziecko lepiej niż jego rodzice?

 

Podoba Ci się ten artykuł?

Tak
Nie

Powiązane tematy

Zainteresują cię również:

Lekarz badający na czym polega wodogłowie

Przyczyny, objawy oraz sposoby leczenia wodogłowia u dzieci i dorosłych

kobieta leżąca w trakcie rehabilitacji

Czym jest i na czym polega metoda Vojty? W jaki sposób wspiera diagnostykę i rehabilitację?

progeria - kobieta lekarz z dziewczynką

Progeria – charakterystyka choroby, przyczyny i objawy. Jak długo się żyje z progerią?

„Dzięki prezesowi Kaczyńskiemu mam dwie córki z in vitro, a on nawet o tym nie wie”

Dzieci bawią się w przedszkolu

Nauczyciele chorzy, dzieci bez opieki. Co na to Ministerstwo Edukacji Narodowej?

ojciec całuje niemowlę trzymane na rękach

Późne ojcostwo – czy ma to wpływ na dziecko?

Dziewczynka w różowymswetrze siedzi na podłodze w przedszkolu i bawi się klockami

Smog – oczyszczacze powietrza w poznańskich żłobkach

Dziecko jedzące czekoladę

Jak świadomie zmienić nawyki żywieniowe dziecka? Psycholog wyjaśnia

Dwójka dzieci siedząca na kanapie w kaskach korekcyjnych

Kaski korekcyjne dla dzieci. Pediatra zapewnia o bezpieczeństwie i skuteczności

Dziewczynka bawiąca się zabawkami w pokoju

„Ile kosztuje dziecko w Polsce?” Zaskakujące wyniki

Agnieszka Hyży o macierzyństwie: wszystkie jedziemy na tym samym wózku!

Jak wyjść na jesienny spacer i nie zwariować

https://cialis-viagra.com.ua

トピックの詳細

www.pillsbank.org